Zaniedbałem Cię ostatnio. Wiem i przepraszam, ale rozumiesz przecież, że urwanie głowy z tymi przygotowaniami. Już niedługo... i chcę, żeby wszystko ułożyło się jak trzeba. Już niedługo usiądziemy sobie gdzieś między drzewami i odetchniemy z ulgą, że nadal jesteśmy szczęśliwi, że już nikt nam nie każe brać się do nauki i wszystko ma swój porządek. 

...zapomniałem jak smakujesz.

Kilka spostrzeżeń.

Nie lubię stać. Definitywnie. Stanie, przytulanie się, całowanie - wszystko na stojąco, to jakoś nie dla mnie. Lubię leżeć, dlatego tak często nie mogę się podnieść z łóżka (nawet w ciągu dnia).

Zauważyłem jakąś nagłą zmianę podejścia. Dziwny brak wstydu. Nie wiem gdzie się podział. Ważne, że w dużej mierze zniknął. Bardzo dobrze.

Nie mogłem zasnąć do drugiej w nocy. Chyba już panikuję.

Myślę jak z tego wszystkiego wybrnąć, być wolnym od obłudy i zakłamania wszystkich dookoła. Powoli nie mam kurwa siły na konfrontowanie się z nimi. Sam ze sobą też nie radzę sobie najlepiej. W najbliższych dniach sprawdzam swoją wydajność. 
a Eurydyce obiecuję, że to sobie kiedyś odpracujemy.

od długiego czasu marzę o wyjeździe za granicę. Tylko nie wyjeździe wycieczkowym - autokarowym. Chcę wreszcie zrobić coś sam. Wyjazd własnym samochodem, tylko z Eurydyką, na tyle ile będziemy mogli sobie pozwolić. Wreszcie stawiam sobie jakiś cel, bo... samochód jest, ale aktualnie nie zajadę nim daleko (na pewno nie do Florencji), nie mam porządnego aparatu (a bez niego nigdzie się nie ruszę), moja znajomość języków w ostatnim czasie osiąga poziom krytyczny. Cóż więc? Potrzebuję nowego samochodu. Ten się sprzeda, ale trzeba jeszcze troszkę pieniędzy na lepszy, więc po pierwsze: pieniądze na samochód. Potrzebny jest mi wreszcie dobry aparat, najlepiej jakaś hybryda, więc po drugie: pieniądze na aparat. Co do znajomości języków, to muszę siąść wreszcie, żeby odnowić swoją znajomość z językiem angielskim, bo po takiej przerwie zapomniałem masę rzeczy. Po trzecie: nauka angielskiego. Pomyślałem sobie, że muszę poznać jeszcze co najmniej jeden język - wybieram włoski. Myślałem o francuskim, ale Eurydyka twierdzi, że francuski w moich ustach brzmi za bardzo niemęsko. Okej. Chcę włoski. Krokiem ku temu będą lekcje z włoskiego. Proste! :-) Tylko nie wiem czy na wakacjach, czy dopiero w roku akademickim. Wolałbym na wakacjach, bo potem różnie może być z mobilizacją, ale jeśli się nie uda, to ten wpis z pogrubionymi postanowieniami będzie dobrą motywacją. Po czwarte: nauka włoskiego. Dobrze, że zaczynają się niebawem wakacje, to przynajmniej będzie możliwość zarobienia jakiejś dobrej kwoty na te szczytne cele. Cieszę się, że napisałem to wszystko. Miejmy nadzieję, że postanowienia nie pójdą w zapomnienie. Chyba jestem dość zdeterminowany.

No fucking problem

To ja szukam klamki na lodówce, jem kiełbasę i stale sos czosnkowy. To ja nie radzę sobie ze swoim otępieniem. To ja wciąż gadam sam do siebie w samochodzie, przeklinam do przechodniów i wymyślonego pasażera.

znowu piję browara. Pewnie mi brzuch urośnie. 
Rzecz w tym, że to jest zajebiście żaden problem wziąć się do pracy. Jeszcze nie umiem nie zmarnować chociaż chwili czasu każdego dnia. 
a jakby popatrzeć, że jestem już wooolnyyyy od tych wszystkich wymysłów polskiej edukacji? Dobrze jest nie mieć tego na głowie. 

fak.
nie mogę.
zajebiście żaden problem.

Mogłem się tego spodziewać i prawdę mówiąc czekałem na ten moment. Moment, w którym będę żałował, że dzień trwa tak krótko, a mi brakuje czasu na naukę i pracę. Jest! To ten moment. Dziś nie dospałem, ale robię co mogę. Trzeba tylko efektywnie pchać do przodu. 

Wiem, że zostałem teraz z tym sam, ale wiem też, że dam radę. Nie wiem tylko czy dziś się uda krok bardzo ważny. Na pewno składowa całego mojego sukcesu. Tak sobie myślę, że muszę wreszcie spróbować jak te cholerne szczury, które idą po trupach do zwycięstwa. Przyglądałem się nieraz i dziwiłem się skąd oni mają tyle determinacji. Chyba byli po prostu przez cały czas w tym stanie, w którym ja jestem w ostatnich dniach.

Kolejna sprawa. Wiosna pachnie przepięknie, a ja śpiewam Bossa novę na rozstanie... Może trzeba nam odpocząć. Tęsknię już od wczoraj - od ostatniego pocałunku i wciąż słyszę Twoje bicie serca. Coś niepojętego. 

Wychodzi na to, że moja psychika przeżywa podwójną próbę. Próbę wysiłku - broni się przed już tak codziennym lenistwem. Próbę samotności - już dziś się nie zobaczymy, ani jutro.... i czuję się tak, jak wtedy, kiedy nie było jasne, że jesteśmy razem, ale ja czułem, że jest mi gorąco. Czekałem na Ciebie. Czekałem nie na dotyk, ale na rozmowę... jakie to było niezwykłe! 
Eurydyko, zaczynam słuchać smutnych piosenek i tęsknię jeszcze bardziej. Wkładam więc całą tę pustkę w pracę i robię to wszystko dla Ciebie.

Dobrze, że przynajmniej jest inaczej. Robię coraz więcej rzeczy w zwolnionym tempie i z zastanowieniem. Nie chcę znowu się wygłupić. Weryfikuję te wszystkie moje rutynowe ruchy. Tym bardziej teraz, kiedy Ciebie nie ma. Mam czas na zastanowienie. 
Miłość jest jak narkotyk. Kurczę, wydawało mi się to śmieszne, ale cholera taka prawda. Teraz wszystko, co robię, musi być z myślą o Tobie. Nie potrafię już inaczej. Brakuje mi Ciebie i czuję się, jakbym się dusił. 

Za dużo ostatnio piszę. Dlatego tutaj już mi to nie wychodzi. 

Znowu jestem za poważny, tylko teraz już przesadziłem. Przepraszam.

Dziś postaram się coś zmienić. Zmienić tok myślenia. Muszę z dystansem podejść do siebie i zachować autentyzm. Chcę tylko, żeby Eurydyka nigdy nie musiała się obwiniać z mojego powodu. Chcę tylko, żebym nigdy nie musiał żałować swoich słów.
Chcę, żeby wszystko było tak, jak wtedy, kiedy siedzieliśmy mocno przytuleni pomiędzy tymi wszystkimi problemami. Pomiędzy tymi, którzy mocno stoją na ziemi przykuci do swoich zajęć, a tymi, którzy w mieszkaniach ponad poziomem morza palą sobie papierosa przed telewizorem i czasem tylko schodzą koło nas, żeby zrobić zakupy i wyprowadzić psa. Wtedy wszystko wydawało się być nierealne i autentyczne. Teraz trochę się zatraciliśmy w rutynie. Albo to tylko chęć przeżycia kilku przyjemnych chwil - beztrosko. Może to tylko moja wyobraźnia. Ona zawsze zawodziła. Wyobraziłem sobie jak krótki czas nam został... i boję się. Pewnie tak bardzo, jak Ty się boisz. 

Dlatego dziś będzie inaczej. Przyrzekam, że się postaram.

szczerze mówiąc mam ochotę na marlboro setkę, albo westa icea. Bo trochę mi źle ze swoją niekonsekwencją. Eurydyka by mnie zjadła spojrzeniem, gdybym zapalił. Nie musiałaby nic mówić - zgniotłaby mnie samą myślą. 

Muszę się poukładać i mówić Ci wreszcie to, co chcę powiedzieć. Siedzę tutaj i myślę, i nagle mam trzysta rzeczy, które chcę Ci przekazać, opowiedzieć. Dlaczego, kiedy się widzimy nagle milczę i nawet nie czuję potrzeby mówienia do Ciebie? Idziemy wzdłuż w chuj długiej rzeki i padają tylko cztery zdania - o sytuacjach nieistotnych i nas niedotyczących. Może dlatego, że idziemy pod prąd... 
To, co wczoraj, dało potwierdzenie, że zależy nam obojgu. 
i już wiem: w swojej spontaniczności chcesz cieszyć się chwilą, ale kiedy sprowokuję Cię do myślenia, to nagle stajesz się przewidującą i roztropną. Dobrze. Bądź taką.  Eurydyką.

Przecież wiesz, że zrobię dla Ciebie wszystko. 

Dzień stał się przejrzysty, ale wciąż leniwy. Odsłonięcie wiecznie zaciągniętych żaluzji dało trochę życia wiszącym w powietrzu myślom. Nagle uświadamiam sobie, że przez kawał życia (bo pewnie calutki rok) zaprzestałem używania twórczej wyobraźni życiowej. Dziś na to spoglądam i nie dowierzam. Tak dawno zastanawiałem się nad sensem sytuacji codziennych.
Z perspektywy człowieka leżącego na łóżku i patrzącego obłędnie w przestrzeń jasnego pokoju jest prościej. Wczoraj postanawiam trzeźwo podchodzić do ludzi, pokornie słuchać słów kierowanych w moim kierunku, a dziś w kontakcie z ludźmi gubię się i odsłaniam machinalnie moją arogancję. Wyraźnie sobie nie radzę.