Mogłem się tego spodziewać i prawdę mówiąc czekałem na ten moment. Moment, w którym będę żałował, że dzień trwa tak krótko, a mi brakuje czasu na naukę i pracę. Jest! To ten moment. Dziś nie dospałem, ale robię co mogę. Trzeba tylko efektywnie pchać do przodu.
Wiem, że zostałem teraz z tym sam, ale wiem też, że dam radę. Nie wiem tylko czy dziś się uda krok bardzo ważny. Na pewno składowa całego mojego sukcesu. Tak sobie myślę, że muszę wreszcie spróbować jak te cholerne szczury, które idą po trupach do zwycięstwa. Przyglądałem się nieraz i dziwiłem się skąd oni mają tyle determinacji. Chyba byli po prostu przez cały czas w tym stanie, w którym ja jestem w ostatnich dniach.
Kolejna sprawa. Wiosna pachnie przepięknie, a ja śpiewam Bossa novę na rozstanie... Może trzeba nam odpocząć. Tęsknię już od wczoraj - od ostatniego pocałunku i wciąż słyszę Twoje bicie serca. Coś niepojętego.
Wychodzi na to, że moja psychika przeżywa podwójną próbę. Próbę wysiłku - broni się przed już tak codziennym lenistwem. Próbę samotności - już dziś się nie zobaczymy, ani jutro.... i czuję się tak, jak wtedy, kiedy nie było jasne, że jesteśmy razem, ale ja czułem, że jest mi gorąco. Czekałem na Ciebie. Czekałem nie na dotyk, ale na rozmowę... jakie to było niezwykłe!
Eurydyko, zaczynam słuchać smutnych piosenek i tęsknię jeszcze bardziej. Wkładam więc całą tę pustkę w pracę i robię to wszystko dla Ciebie.
Dobrze, że przynajmniej jest inaczej. Robię coraz więcej rzeczy w zwolnionym tempie i z zastanowieniem. Nie chcę znowu się wygłupić. Weryfikuję te wszystkie moje rutynowe ruchy. Tym bardziej teraz, kiedy Ciebie nie ma. Mam czas na zastanowienie.
Miłość jest jak narkotyk. Kurczę, wydawało mi się to śmieszne, ale cholera taka prawda. Teraz wszystko, co robię, musi być z myślą o Tobie. Nie potrafię już inaczej. Brakuje mi Ciebie i czuję się, jakbym się dusił.
Za dużo ostatnio piszę. Dlatego tutaj już mi to nie wychodzi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz