Wczoraj nie było tak źle, jak myślałem że może być. Jedno jest pewne: nie ma już czasu na marnowanie czasu. Jebak ze mnie, bo i tak się ochrzaniam.
Jedyne, o czym teraz myślę, to dobre śniadanie, a potem kawa.
... i to, że muszę się wreszcie spiąć.
Kurcze, moja sytuacja staje się dramatyczna. Jeśli wyjdę cało, to znaczy, że na coś jeszcze mnie stać. Chyba sam w to nie wierzę. Nie wiem co jest. Czuję, że jestem żałosny. Za każdym razem potwierdzam, że nie stać mnie na wiele. Ludzie tak we mnie wierzą, ale przecież ja sam na serio w siebie nie wierzę. Mam tylko w głowie jakieś chore marzenia, do których przecież nie dążę konsekwentnie. Co jest?! Nie wiem jaką mogę sobie obrać dobrą motywację, żeby rzeczywiście moje starania już teraz były właściwe.
Myślałem, że może kiedy postawię sobie za cel udowodnić tym wszystkim wyśmiewcom na co mnie stać, to będę już konsekwentny. Ale nie. Za szybko zapominam. Może Eurydyka coś zaradzi?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz