Znowu czuję się, jak kiedyś. Wystarczy poddać się czarom Grzegorza, a dzień zaraz robi się zamglony i melancholijny.
Zastanawiam się nad tym wszystkim. Pewnie jak każdy. Życie za szybko ucieka. Jakim sposobem ustrzec się przed żalem za tym, co minęło? Chciałbym, żeby wszystko, co robię, co tworzę miało sens. Chciałbym cieszyć się ze wszystkiego. Chciałbym dostrzegać w każdej osobie, którą spotykam piękno i cieszyć się, że ją widzę. Przecież nie tylko ja tu jestem ważny. To śmieszne, kiedy sobie uświadamiam, że przecież każdy - tak jak ja troszczę się o swoją przyszłość, o swój wizerunek, o postawę - jest na tym świecie tak samo ważny. Każdy z osobna dba o to, żeby być indywiduum, kimś niepowtarzalnym, jest sam dla siebie niesamowicie ważny i potrzebny... a jakby się postarać szanować każdego z osobna? Choćby właśnie z tego powodu. Jakim prawem mógłbym być niemiły dla kogoś, kto żyje obok mnie. Dla kogoś, kto być może właśnie potrzebuje dobrego słowa ode mnie.
Wiedziałem, że mój charakter potrzebuje dużo kształcenia, ale coraz bardziej uświadamiam sobie, że powinienem stanąć obok siebie i przyjrzeć się. Na pewno nie raz wstydziłbym się swoich ruchów. Nawet tych niezauważalnych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz