szczerze mówiąc mam ochotę na marlboro setkę, albo westa icea. Bo trochę mi źle ze swoją niekonsekwencją. Eurydyka by mnie zjadła spojrzeniem, gdybym zapalił. Nie musiałaby nic mówić - zgniotłaby mnie samą myślą.
Muszę się poukładać i mówić Ci wreszcie to, co chcę powiedzieć. Siedzę tutaj i myślę, i nagle mam trzysta rzeczy, które chcę Ci przekazać, opowiedzieć. Dlaczego, kiedy się widzimy nagle milczę i nawet nie czuję potrzeby mówienia do Ciebie? Idziemy wzdłuż w chuj długiej rzeki i padają tylko cztery zdania - o sytuacjach nieistotnych i nas niedotyczących. Może dlatego, że idziemy pod prąd...
To, co wczoraj, dało potwierdzenie, że zależy nam obojgu.
i już wiem: w swojej spontaniczności chcesz cieszyć się chwilą, ale kiedy sprowokuję Cię do myślenia, to nagle stajesz się przewidującą i roztropną. Dobrze. Bądź taką. Eurydyką.
Przecież wiesz, że zrobię dla Ciebie wszystko.
Dzień stał się przejrzysty, ale wciąż leniwy. Odsłonięcie wiecznie zaciągniętych żaluzji dało trochę życia wiszącym w powietrzu myślom. Nagle uświadamiam sobie, że przez kawał życia (bo pewnie calutki rok) zaprzestałem używania twórczej wyobraźni życiowej. Dziś na to spoglądam i nie dowierzam. Tak dawno zastanawiałem się nad sensem sytuacji codziennych.
Z perspektywy człowieka leżącego na łóżku i patrzącego obłędnie w przestrzeń jasnego pokoju jest prościej. Wczoraj postanawiam trzeźwo podchodzić do ludzi, pokornie słuchać słów kierowanych w moim kierunku, a dziś w kontakcie z ludźmi gubię się i odsłaniam machinalnie moją arogancję. Wyraźnie sobie nie radzę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz