Dam sobie radę

Żyjemy wciąż dalej i bardziej. Zżyliśmy się, jak jeszcze nigdy, ale tendencja jest zwyżkowa, więc nie wiem jak będzie jutro i gdzie jest granica. Myślę, że problemy - przy fascynacji naszym życiem - nie mogą martwić. 
Chyba bliżej mi do 'chwytania dnia' niż do życia zaplanowanego na trzydzieści najbliższych lat. Chcę się Tobą nacieszyć i sprawiać Ci same przyjemności. Musimy o tym porozmawiać - nie wiem czy też chcesz się cieszyć dniem, czy wolisz raczej patrzeć na nas poważnych i ustatkowanych. Nie wiem też czy to, co przeżywamy daje Ci wystarczającą przyjemność. Uśmiechasz się, wtulasz we mnie, nie chcesz mnie wypuścić - mam prawo twierdzić, że jesteś szczęśliwa, ale chciałbym zajrzeć Ci w myśli. Zaglądam co dnia, przecież wiesz. Nie znajduję jednak potwierdzenia w słowach. 
Kocham wszystko, co robisz, jak się uśmiechasz i odsłaniasz lekko zęby, jak patrzysz na mnie bezwstydnie prowokującym wzrokiem przy ludziach, jak robisz mi małe niespodzianki i wciąż mówisz, że mnie kochasz. 
Jestem szczęściarzem, bo nie ma drugiej Ty - tak doskonałej i wymarzonej. Taką Cię chciałem. Od zawsze. Przecież mam w sobie tyle cech nie pasujących do 'dziś'. Kto by chciał mnie kochać, żyć ze mną i śmiać się, mówić o uczuciach i intymności zanim je ujawnimy - za każdym razem. Każdemu dziś się spieszy. Mi się na tyle nie spieszy, żeby chcieć cieszyć się tą minutą, a zarazem mieć czas na rozmowę o rzeczach tak bardzo ważnych. Być spontanicznym i nieprzewidywalnym, ale też porozmawiać i zaplanować. Odkryć to, co razem nam daje przyjemność.

o to chodzi. Jestem za poważny, ale Ty tego chcesz.