Mogłem się tego spodziewać i prawdę mówiąc czekałem na ten moment. Moment, w którym będę żałował, że dzień trwa tak krótko, a mi brakuje czasu na naukę i pracę. Jest! To ten moment. Dziś nie dospałem, ale robię co mogę. Trzeba tylko efektywnie pchać do przodu. 

Wiem, że zostałem teraz z tym sam, ale wiem też, że dam radę. Nie wiem tylko czy dziś się uda krok bardzo ważny. Na pewno składowa całego mojego sukcesu. Tak sobie myślę, że muszę wreszcie spróbować jak te cholerne szczury, które idą po trupach do zwycięstwa. Przyglądałem się nieraz i dziwiłem się skąd oni mają tyle determinacji. Chyba byli po prostu przez cały czas w tym stanie, w którym ja jestem w ostatnich dniach.

Kolejna sprawa. Wiosna pachnie przepięknie, a ja śpiewam Bossa novę na rozstanie... Może trzeba nam odpocząć. Tęsknię już od wczoraj - od ostatniego pocałunku i wciąż słyszę Twoje bicie serca. Coś niepojętego. 

Wychodzi na to, że moja psychika przeżywa podwójną próbę. Próbę wysiłku - broni się przed już tak codziennym lenistwem. Próbę samotności - już dziś się nie zobaczymy, ani jutro.... i czuję się tak, jak wtedy, kiedy nie było jasne, że jesteśmy razem, ale ja czułem, że jest mi gorąco. Czekałem na Ciebie. Czekałem nie na dotyk, ale na rozmowę... jakie to było niezwykłe! 
Eurydyko, zaczynam słuchać smutnych piosenek i tęsknię jeszcze bardziej. Wkładam więc całą tę pustkę w pracę i robię to wszystko dla Ciebie.

Dobrze, że przynajmniej jest inaczej. Robię coraz więcej rzeczy w zwolnionym tempie i z zastanowieniem. Nie chcę znowu się wygłupić. Weryfikuję te wszystkie moje rutynowe ruchy. Tym bardziej teraz, kiedy Ciebie nie ma. Mam czas na zastanowienie. 
Miłość jest jak narkotyk. Kurczę, wydawało mi się to śmieszne, ale cholera taka prawda. Teraz wszystko, co robię, musi być z myślą o Tobie. Nie potrafię już inaczej. Brakuje mi Ciebie i czuję się, jakbym się dusił. 

Za dużo ostatnio piszę. Dlatego tutaj już mi to nie wychodzi. 

Znowu jestem za poważny, tylko teraz już przesadziłem. Przepraszam.

Dziś postaram się coś zmienić. Zmienić tok myślenia. Muszę z dystansem podejść do siebie i zachować autentyzm. Chcę tylko, żeby Eurydyka nigdy nie musiała się obwiniać z mojego powodu. Chcę tylko, żebym nigdy nie musiał żałować swoich słów.
Chcę, żeby wszystko było tak, jak wtedy, kiedy siedzieliśmy mocno przytuleni pomiędzy tymi wszystkimi problemami. Pomiędzy tymi, którzy mocno stoją na ziemi przykuci do swoich zajęć, a tymi, którzy w mieszkaniach ponad poziomem morza palą sobie papierosa przed telewizorem i czasem tylko schodzą koło nas, żeby zrobić zakupy i wyprowadzić psa. Wtedy wszystko wydawało się być nierealne i autentyczne. Teraz trochę się zatraciliśmy w rutynie. Albo to tylko chęć przeżycia kilku przyjemnych chwil - beztrosko. Może to tylko moja wyobraźnia. Ona zawsze zawodziła. Wyobraziłem sobie jak krótki czas nam został... i boję się. Pewnie tak bardzo, jak Ty się boisz. 

Dlatego dziś będzie inaczej. Przyrzekam, że się postaram.

szczerze mówiąc mam ochotę na marlboro setkę, albo westa icea. Bo trochę mi źle ze swoją niekonsekwencją. Eurydyka by mnie zjadła spojrzeniem, gdybym zapalił. Nie musiałaby nic mówić - zgniotłaby mnie samą myślą. 

Muszę się poukładać i mówić Ci wreszcie to, co chcę powiedzieć. Siedzę tutaj i myślę, i nagle mam trzysta rzeczy, które chcę Ci przekazać, opowiedzieć. Dlaczego, kiedy się widzimy nagle milczę i nawet nie czuję potrzeby mówienia do Ciebie? Idziemy wzdłuż w chuj długiej rzeki i padają tylko cztery zdania - o sytuacjach nieistotnych i nas niedotyczących. Może dlatego, że idziemy pod prąd... 
To, co wczoraj, dało potwierdzenie, że zależy nam obojgu. 
i już wiem: w swojej spontaniczności chcesz cieszyć się chwilą, ale kiedy sprowokuję Cię do myślenia, to nagle stajesz się przewidującą i roztropną. Dobrze. Bądź taką.  Eurydyką.

Przecież wiesz, że zrobię dla Ciebie wszystko. 

Dzień stał się przejrzysty, ale wciąż leniwy. Odsłonięcie wiecznie zaciągniętych żaluzji dało trochę życia wiszącym w powietrzu myślom. Nagle uświadamiam sobie, że przez kawał życia (bo pewnie calutki rok) zaprzestałem używania twórczej wyobraźni życiowej. Dziś na to spoglądam i nie dowierzam. Tak dawno zastanawiałem się nad sensem sytuacji codziennych.
Z perspektywy człowieka leżącego na łóżku i patrzącego obłędnie w przestrzeń jasnego pokoju jest prościej. Wczoraj postanawiam trzeźwo podchodzić do ludzi, pokornie słuchać słów kierowanych w moim kierunku, a dziś w kontakcie z ludźmi gubię się i odsłaniam machinalnie moją arogancję. Wyraźnie sobie nie radzę.

Trochę chłodny, ale piękny dzień. Do południa rzekomo zapracowany, po południu rozleniwiony. Już częściowo rozzieleniony, ale pokazał, że wcale mu się nie spieszy. Nam też się nie spieszyło. Nie spieszyło nam się do wyjaśnień. Ostatecznie można powiedzieć, że mamy to za sobą (w pewnym sensie, bo gdyby się tak zastanowić, to wszystko jeszcze przed nami). Dobrze, że tak wyszło. Chcę, żebyś była obecna cała, żebyś wreszcie mnie popychała do działań, żebyśmy już nie krążyli bez celu jak 'tego' dnia i jak w dzisiejszym śnie.

Mam pustkę w głowie. Pewnie dlatego, że za wcześnie wstałem. 

i wiesz. W takich chwilach widzę Twoje kochające spojrzenie, Twój beztroski uśmiech i chce mi się żyć. To niesamowite, że jesteś najpiękniejszym widokiem jaki kiedykolwiek widziałem. Wyrzuciłbym tylko z mojej głowy te katastroficzne wizje, że mogę Cię kiedyś stracić. 

Żyjemy wciąż dalej i bardziej. Zżyliśmy się, jak jeszcze nigdy, ale tendencja jest zwyżkowa, więc nie wiem jak będzie jutro i gdzie jest granica. Myślę, że problemy - przy fascynacji naszym życiem - nie mogą martwić. 
Chyba bliżej mi do 'chwytania dnia' niż do życia zaplanowanego na trzydzieści najbliższych lat. Chcę się Tobą nacieszyć i sprawiać Ci same przyjemności. Musimy o tym porozmawiać - nie wiem czy też chcesz się cieszyć dniem, czy wolisz raczej patrzeć na nas poważnych i ustatkowanych. Nie wiem też czy to, co przeżywamy daje Ci wystarczającą przyjemność. Uśmiechasz się, wtulasz we mnie, nie chcesz mnie wypuścić - mam prawo twierdzić, że jesteś szczęśliwa, ale chciałbym zajrzeć Ci w myśli. Zaglądam co dnia, przecież wiesz. Nie znajduję jednak potwierdzenia w słowach. 
Kocham wszystko, co robisz, jak się uśmiechasz i odsłaniasz lekko zęby, jak patrzysz na mnie bezwstydnie prowokującym wzrokiem przy ludziach, jak robisz mi małe niespodzianki i wciąż mówisz, że mnie kochasz. 
Jestem szczęściarzem, bo nie ma drugiej Ty - tak doskonałej i wymarzonej. Taką Cię chciałem. Od zawsze. Przecież mam w sobie tyle cech nie pasujących do 'dziś'. Kto by chciał mnie kochać, żyć ze mną i śmiać się, mówić o uczuciach i intymności zanim je ujawnimy - za każdym razem. Każdemu dziś się spieszy. Mi się na tyle nie spieszy, żeby chcieć cieszyć się tą minutą, a zarazem mieć czas na rozmowę o rzeczach tak bardzo ważnych. Być spontanicznym i nieprzewidywalnym, ale też porozmawiać i zaplanować. Odkryć to, co razem nam daje przyjemność.

o to chodzi. Jestem za poważny, ale Ty tego chcesz.

Żadnych nowości. 
Pracy dużo
sprawy wciąż niewyjaśnione
i nie zapowiada się, żeby wreszcie stały się jasne.

Może dziś. Boję się tego, co będzie dziś, bo prawdopodobnie będzie to sytuacja podbramkowa. Muszę się poważnie zachować. To dla mnie bardzo ważne. 
Życie płynie dalej, a ja mam przeczucie, że wszystko się dobrze ułoży.

Szkoda tylko, że za każdym razem trzeba się zmuszać do pracy. Tak bardzo mi się nie chce...

Wygłupiłem się po raz kolejny i nie wiem co z tym zrobić. Trzeba wreszcie zacząć temat, bo nie można tyle tego ciągnąć. Chyba odebrałem sobie chęć do wszystkiego. Najchętniej poszedłbym spać. Problem w tym, że chce się obudzić pierwszego lipca, gdy będzie już po wszystkim. 

Znowu czuję się, jak kiedyś. Wystarczy poddać się czarom Grzegorza, a dzień zaraz robi się zamglony i melancholijny. 

Zastanawiam się nad tym wszystkim. Pewnie jak każdy. Życie za szybko ucieka. Jakim sposobem ustrzec się przed żalem za tym, co minęło? Chciałbym, żeby wszystko, co robię, co tworzę miało sens. Chciałbym cieszyć się ze wszystkiego. Chciałbym dostrzegać w każdej osobie, którą spotykam piękno i cieszyć się, że ją widzę. Przecież nie tylko ja tu jestem ważny. To śmieszne, kiedy sobie uświadamiam, że przecież każdy - tak jak ja troszczę się o swoją przyszłość, o swój wizerunek, o postawę - jest na tym świecie tak samo ważny. Każdy z osobna dba o to, żeby być indywiduum, kimś niepowtarzalnym, jest sam dla siebie niesamowicie ważny i potrzebny... a jakby się postarać szanować każdego z osobna? Choćby właśnie z tego powodu. Jakim prawem mógłbym być niemiły dla kogoś, kto żyje obok mnie. Dla kogoś, kto być może właśnie potrzebuje dobrego słowa ode mnie.
Wiedziałem, że mój charakter potrzebuje dużo kształcenia, ale coraz bardziej uświadamiam sobie, że powinienem stanąć obok siebie i przyjrzeć się. Na pewno nie raz wstydziłbym się swoich ruchów. Nawet tych niezauważalnych. 

Sam teraz nie wiem.

Może to, że wreszcie się wziąłem. Zawsze chciałoby się więcej, ale dobre i to.
Może to, że jestem całkowicie rozdarty w moich odmiennych podejściach do Eurydyki.
Może to, że największą prawda życia: i tak każdy chce cię wyruchać w dupę.
Może to, że Eurydyka wciąż nie widzi tego, że ja widzę.

Teraz sam nie wiem o co mam walczyć.

umiejętności, szacunek, konsekwentność, koledzy, pieniądze, układy, seks, wolność, autentyczność, czyste sumienie, systematyczność, swoboda, prawda, pozory, zakłamanie, bufonada, marzenia, miłość, pomoc, przyszłość.

To wszystko siedzi w mojej głowie. Szkoda, że na jednej półce.

Pogrążam się. Znowu przed snem obejrzałem Usta usta zamiast pójść spać. Teraz z trudem się budzę. Znowu mam na dziś za dużo do zrobienia.

Wczoraj nie było tak źle, jak myślałem że może być. Jedno jest pewne: nie ma już czasu na marnowanie czasu. Jebak ze mnie, bo i tak się ochrzaniam.
Jedyne, o czym teraz myślę, to dobre śniadanie, a potem kawa.
... i to, że muszę się wreszcie spiąć.

Kurcze, moja sytuacja staje się dramatyczna. Jeśli wyjdę cało, to znaczy, że na coś jeszcze mnie stać. Chyba sam w to nie wierzę. Nie wiem co jest. Czuję, że jestem żałosny. Za każdym razem potwierdzam, że nie stać mnie na wiele. Ludzie tak we mnie wierzą, ale przecież ja sam na serio w siebie nie wierzę. Mam tylko w głowie jakieś chore marzenia, do których przecież nie dążę konsekwentnie. Co jest?! Nie wiem jaką mogę sobie obrać dobrą motywację, żeby rzeczywiście moje starania już teraz były właściwe.
Myślałem, że może kiedy postawię sobie za cel udowodnić tym wszystkim wyśmiewcom na co mnie stać, to będę już konsekwentny. Ale nie. Za szybko zapominam. Może Eurydyka coś zaradzi?

Przy zasłużonej kawie...

... dobrze wyparzona, z cynamonem, a do tego chałwa. Po dwóch godzinach wysiłku i starań, ażeby nie zasnąć zapewne należała mi się.
Papierosa mi tu brakuje. Chyba nie należę do tego pokolenia: kawy i papierosów. Nie w tym domu. Boję się co będzie na studiach. Żebym tylko nie miał pieniędzy na papierosy, to problem nie będzie istniał.

Mam jeszcze ze trzy godziny. Ciekawe ile z tego czasu wykorzystam jak trzeba...

Spanie z rana

Nie ma to jak poleżeć sobie pół godziny w łóżku zamiast wreszcie wstać... a tak mi się nie chce!

Nie trzeba było sobie zostawiać ogromu spraw na ostatni moment (jak zwykle). Jeszcze te dziwaczne sny! Może Usta usta przed snem tak działają.

Coś mi się wydaje, że trzeba wstać, bo katar bierze. Śniadanko czeka, potem kawa - niczym nagroda za to całe lenistwo.

First step

Obawiałem się tego. Już od dłuższego czasu.
Obawiałem się, że założę bloga. Było kilka podejść i tym razem finalnie powstał... tylko trzeba na nim coś napisać. 

Może to będzie moja terapia, a może tylko potrzeba napisania tego, czego nawet Eurydyce nie jestem w stanie powiedzieć (mam nadzieję, że to się zmieni).
Żyjemy. Po prostu.